İngiltere'de büyük tirajlı gazeteler GM'in halen popun zirvesinde olduğunu ve özel hayatıyla ilgili tüm olumsuzlukların o sahnedeyken son bulduğunu savunuyor. Wembley'in ardından tüm dünyada popun gündemine gelen Michael, TV canlı yayınını oldukça iyi kullanmışa benziyor. Özellikle Spinning The Wheel'in 25Live versiyonundaki saksafon introsu eşliğinde stadın helikopter çekimi tüm dünya televizyonlarına yansıdı. Şarkının sonuna doğru GM'in "tüm eller havaya" çağrısıyla 150.000 el(75.000x2) müthiş bir rezonansla, eşsiz bir görüntüye sebep oldu. Bu olay sırasında zeminin arka tarafından yüzeye paralel şekilde tutulan yüksek dalga boylu kırmzı tonlarındaki ışık ise tüm ahengi ortaya koymak için zekice düşünülmüştü.
Blogda yazarken sürekli olarak promosyonun popülarite üzerinde büyük bir etkisi olduğunu ve bu etkinin tüm olumsuzlukları aşacak gücü kendinden ortaya koyduğunu belirtmiş ve kavramıştık. Arz ve talepten bahsederken, bu sistemin olmazsa olmazı "istek" kavramını ortaya koymak içinse gündemde olmanın son derece önemli olduğunu GM son bir kaç yıldır bizlere gösteriyordu. Ancak bu ters yönde bir etki yapıyordu çünkü GM'in marjinal seçimleri muhafazakar kesimi karşısına almasına sebep oluyor ve Amerika gibi büyük bir pazarın dışına itilmesine sebep oluyordu.
Ancak bu olumsuzluklar son bir kaç haftada değişmeye başladı. GM, bu kez olumlu bir şekilde medyanın gündemine geldi. Bulvar basının gündemini sürekli meşgul eden bir adam olarak başarılı şarkılarını, güneşi balçıkla sıvamaya çalışmak kadar saçma bir yolla göz ardı etmeye çalışsalar da sağlam hayranları tarafından hep desteklenmişti. Bu kez bulvar basınından kurtulup sanatını tüm Britanya ve dünyaya gösterebilmek için muhteşem bir şans doğmuştu; yeni bir dev arena: Wembley. Eski dostlar devreye sokularak GM'e bu onur verildi. İşte büyük bir şans. Michael Parkinson'a çıkıp, "aslında olaylar şöyle gelişti" demek yerine Outside, Spinning The Wheel, Freedom 90 ve Idol'u seslendirerek yıllardır hakkını vererek yapamadığı işe odaklanmıştı; şarkı söylemek.
Evet yıllar geçti. Artık liseli kızların çığlıklar atarak taptığı adamlar Timberlake ve 50 Cent gibileri. Seni doğru dürüst tanıyan bir gençlik yok artık. Ama sen müziğinle ölümsüz olacaksın. Zaten ölümsüz olan şey sanatın ta kendisi değil mi? Biz de hayatımıza son noktayı koyarken geride bıraktıklarımıza bakıp, "işte bunu ben yaptım!" diyebileceğiz sanatın en güzel haliyle sergilendiği dünyada...
O kadar büyük bir yeteneğe sahipsin ki müzik içinde neye el attıysan bir duayeni aratmadın. 1993'te Wembley'de yakın dostun Freedie için sahnedeyken, seni tanımayan herkes bir rock şarkıcısı sandı... 2000 yılında Modena'da Pavarotti için sahneye çıkıp Brother, Can You Spare A Dime'ı yorumlarken herkesi 30'ların karanlık günlerine götürdün. 1985'te soul müziğin kalesi Motown'da sahne alırken hiç de yabancılık çekmedin. 1986'da Amerikan divası Aretha Franklin ile yine soul müziğin zirvesinde yer aldın, kimse şaşırmadı. 1996'da herkes senin için öldü derken R&B müziğini popa bulayıp harikulade bir kokteyl çıkardın ortaya...
Tüm bunlar GM'in bir şarkıcı dışında tarihin tanıklık ettiği en büyük sanat adamlarından biri olduğu ortaya koyan basit çıkarımlardı.

Kendi adıma acizane tespitlerdi bunlar. Sizi, kompozisyonu renklendirmeye davet ediyorum.